De plek van de jeugd in de Gemeente

Huisgezin van God - Part 2

Spreker

Job van Beek

Date
May 12, 2026

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Goddoel met jongeren. Ja, ik denk, laat ik maar flitsend beginnen. Maar we hoeven er niet de hele tijd naar te kijken hoor. Ik zal hem even verder zetten. Fijn om weer in jullie midden te zijn.

Ik zie wat bekende gezichten, maar ook wat nieuwe gezichten. Mijn naam is Job van Beek. Getrouwd met Janneke. We zijn alle twee 45. Ik ben van 80, zij is van 81.

Een zoon van 19, een dochter van 17 en een zoon van 11. Dus wij hebben ook wel te maken met tieners. Met jeugdigen in ons gezin.

Ik mag een dagelijks leven leiding geven aan de Stichting Hebro-Missie. En ook betrokken zijn bij Hart voor het Gezin. Waaronder andere ook de thema's waar ik ook deze avond bij jullie over mag spreken. En voor mag zijn.

Ik heb genoten van de vorige keer. Dat was fijn. En ik heb er niet zo'n last van broeden qua aantallen. Ik reken altijd op nul. En dan valt het altijd mee. Toch? Nee, maar of je nou voor één iemand spreekt of voor honderd.

We hebben dezelfde boodschap. En stel, één iemand van u wordt diep overtuigd van de noodzaak. Om met gods ogen naar tieners, naar jongen te kijken. Gaat ermee aan de slag. Weet u hoeveel mensen u kan beïnvloeden?

En daar kijken we ook naar uit. We kijken niet naar de kwantiteit. Maar we kijken naar de kwaliteit met elkaar. De vorige avond had ik dit schema laten zien. Ik denk dat het livestream ook aan staat.

Dan probeer ik ook af en toe even wat contact te maken. Weet niet wie er kijkt, maar niet teveel voor mijn scherm te staan. Dit tekeningetje liet ik zien. Met al die thema's die te maken hebben met gelovige en verbonden generaties.

Dat het niet even één thema is of één preek of een lezing of een keer een themajaar. Maar dat het eigenlijk een samenspel is van allemaal onderwerpen uit gods woord. Die aspecten zijn van dat gezin, dat huisgezin van God.

En puzzelstukjes die we proberen in elkaar te passen als gemeente. Hopelijk met veel zegen. Ook altijd ten dele. Zal nooit helemaal perfect lukken.

En vorige keer hebben we gesproken over geloofsopvoeding. En vanavond hopen we meer in te zoomen op de jeugd. Het is goed om te zeggen. Vorige keer merkte ik ook dat er ook gewoon veel gemeenteleden waren die zelf geen kinderen hebben.

Of die al uit de kinderen waren of singles. Dus ik heb voor vanavond gekozen niet per se vanuit perspectief van ouders te praten. Maar vooral vanuit perspectief gewoon als gemeente. En mocht je nou zeggen van ja ik heb zelf ook tieners en kinderen.

En hoe kan ik wat je verteld hebt ook wat meer toepassen in mijn gezin. Dan zou ik echt dit boek aanbevelen. De kansrijke jaren. Een bijbelse handreiking voor de opvoeders van tieners. Echt een schitterend boek.

Met principes en handvatten. Echt een aanbevelingswaardig boek. Dus dan kan je ook zelf wat meer de vertaalslag maken naar jou als gezin. Hij ligt ook op de boekentafel.

En u stak zo even af over uw scherm. Ik kon het vorige keer niet laten zien. Want dan had ik het boek niet bij me. Maar ik vind dat wel mooi. Want de titel van dit boek is Kom van dat scherm af. Dat is aardig gelukt.

Dit is een van de allerbeste boeken vind ik. Gewoon niet per se vanuit christelijk perspectief. Maar wel gewoon van wat maakt nou dat die telefoon zo aantrekkelijk is.

Die smartphone. Heel veel feitjes. Onderzoeken. Het is niet alleen van jongeren maar ook van volwassenen. En ook hoe kan je jezelf begrenzen. Hoe kan je in je gezin helpen begrenzen. In het gesprek met de tieners.

En hoe doe je ouderlijk toezicht wel of niet. Hoe doe je blokkades op je telefoon. Leen het kanslaar heeft het geschreven. Hij werkt bij Youth for Christ. Is echt een mooi aanbevelingswaardig praktisch boek.

Rondom social media en ook dan de telefoon of het scherm. Echt twee boeken die ik even zo wilde aanbevelen aan de voorkant van deze avond.

Ja ik heb gezegd vorige keer dat als we bezig zijn na te denken over gelovige generaties. En het huisgezin van God dat het niet even een sprintje trekken is.

Het is niet even extra gas erbij. Of even wat schroefjes aandraaien. En misschien wat praktische toepassingen veranderen. Maar het is een marathon. Het is een lange duurloop. Toen Joshua zei ik en mijn huis willen de heren dienen was het een statement.

Maar dat heeft hij moeten uitwerken door de jaren heen. Met zijn gezin. Met zijn nageslacht. Om zich vast te houden aan de Heer God. Dus als we hierover spreken gelovige generaties. Is dat niet even van deze avond doen we dit en dat.

Maar het vraagt echt om een lange termijn visie. Een lange termijn inspanning. Goeie avond. Fijn dat u er ook bent. Ik heb niet op u gewacht. Ja ik twijfel even zou ik wachten. Maar dat mag een start.

Maar marathon. Leren, zwoegen, worstelen, falen, dorst hebben. Struikelen, weer opstaan. Support nodig hebben. Maar volhouden.

Totdat we met elkaar de finish bereiken. Want dat is waar we het voor doen toch? De hemelse finishlijn. En dat iedereen behouden hoort. Iedereen komt behouden aan land. Daar, Paulus.

Op dat eiland. Met dat schip. Dat schipreuk had gelegen. Dat is ons verlangen. Daar gaan we voor. En ik heb dit beeld ook gebruikt de vorige keer. Dat het een samenspel is. De bedding is als het ware de gemeente.

De gemeentestructuur. Het samen zijn. Het op elkaar kunnen leunen. En daar binnen in die bedding stroom je als gezin. Als grootouders. Als singles. En je houdt elkaar vast.

Als kinderen. Als tieners. Samen door die beek. Naar die bestemming. Waarvan we hopen dat die... En waarvan we weten dat die prachtig is. Het samenspel. De race van het geloof.

En dan is het zo belangrijk om deze avond ook te beseffen. Dat het geen kinderspel is. Het is een serieuze zaak waar we over spreken. De race van het geloof. Want er is een geestelijke strijd gaande.

Een geestelijke strijd om uw ziel. Hopelijk behouden we het bloed van Heer Jezus. Maar decor is als we naar tieners kijken. Naar jongeren kijken. Naar kinderen kijken. Gaat het over een geestelijke strijd. Satan wil maar één ding.

En dat is onze jongeren. Onze kinderen. Roof het hart van onze kinderen stelen. Weghalen wij ons. Weghalen wij de gemeente. Weghalen wij godvrezende mensen. En voor zichzelf gebruiken.

En dat ze zich overgeven aan de zonde. En los van god leven. En uiteindelijk verloren gaan. Het is belangrijk om te beseffen. Dat als we naar tieners kijken. En misschien aan tieners denken. Misschien heeft u wel hele negatieve ervaring met tieners, jeugd of pubers.

Net welke naam u gebruikt. Misschien in uw gezin. Of uw kleinkinderen wel. Of heeft u als ouder een beetje het beeld van ja dat zijn die gasten die vet bij. Waar je niks normaal tegen kan zeggen. Bloedirritant soms.

Echt. Maar dit is waar hè. Het zijn kostbare zielen. Het zijn kostbare mensen. Op weg naar de eeuwigheid. En kunnen we zo naar ze kijken. Ook al is hun gedrag.

Zondag. Zondag. Zondag. Soms. Onuitstaanbaar. Bijbels. Zondag. Niet fijn. Irritant. Het is belangrijk om te beseffen.

Het gaat over een zaak van leven op dood. Als we nadenken over de tieners. Dus de vraag is hoe kijkt u naar ze. Dus we hadden ook hoe wordt er naar u gekeken. Maar hoe kijkt u.

Vanuit welke rol dan ook naar deze jongere generatie. Die zo anders weer opgroeit. Als wij zelf zijn opgegroeid. En de generaties daarvoor. Wat heel veel voordelen heeft.

Maar ook nadelen heeft. Want we leven in een ingewikkelde tijd. Een van de fenomenen. En ik heb hier volgens mij geschreven dat het een recent verschijn zo is. Maar dit boek is 20 jaar geleden verschenen.

Waar ik zo zal aan refereren. Is dit. Leeftijdoriëntatie. Heeft u daar wel eens van gehoord? Leeftijdoriëntatie. Dus wat er dan gebeurt. En ik ga het even heel precies zeggen.

Dan gaan kinderen en jongeren. Gaan emotioneel en psychologisch steeds sterker. Zich richten op leeftijdsgenoten. En niet op hun ouders of andere volwassen verzorgers. Dus ze kijken heel erg naar elkaar.

En dat is hun referentie. Dat is hun norm. Dat is hun normaal. En het centrale idee. Wat de schrijvers van. Nee dat boek zal ik zo even laten zien. Deze onderzoeken zeggen.

Is dat vriendschappen natuurlijk niet slecht zijn. Die zijn heel belangrijk. Die zijn essentieel. Maar dat er een probleem ontstaat. Wanneer leeftijdsgenoten de primaire bron worden. De enige bron.

Van verbondenheid. Van identiteit. Van normen. Van veiligheid. Leeftijdoriëntatie. Eigenlijk voeden ze elkaar op. Of social media voeden ze op. Maar in ieder geval andere stemmen.

Dan de ouders of verzorgers. Of de gemeente. Die een bepaalde boodschap willen communiceren naar hen. Die steeds minder aankomt. Ze zijn steeds sterker afgesteld.

Op een wereld buiten het gezin. Buiten de structuur van opvoeders. Van gemeente zijn. Dan daar binnen. Hoe komt dat? Ik zal even het boek laten zien. En dat hebben we Gordon Noyfield.

En Gabel Matthe. Zijn twee. Gabel Matthe is best wel bekend. Niet per se christelijk. Je vindt er wel sporen van terug. Maar het zijn twee gewoon mensen. Die in een psychologisch.

Psychiatrisch veld werken. En zij hebben een heel groot onderzoek gehouden. Omdat ze twee dingen zagen in hun praktijk. Steeds meer jonge ouders. Met kinderen. Jonge kinderen kwamen bij. En die totaal aan handel bij waren. Eigenlijk gewoon niet meer op te voeden.

Op een zeer jonge leeftijd. En een hoog suicide. Zelfdoningspercentages. Onder jonge meisjes. Toen hebben ze uitgebreid onderzoek gehouden. En zij zeggen. Er is echt een enorm onthechtingsproces.

Zeg maar een verlies van verbinding. Vindt er plaats tussen de generatie. Jonge generatie en oude generatie. En zij noemen zes oorzaken. Even kijken.

Steeds minder tijd met ouders. Door de afgelopen decennia heen. Steeds minder als het ware in het gezin zijn. Ontmoetingen. Leren van elkaar. Optrekken met elkaar. Ik denk 100, 150 jaar geleden was het vrij logisch dat je ongeveer hetzelfde beroep ging doen als jouw moeder en vader.

Je werkt in de zaak. Je werkt in de buurt. Er zijn allerlei ontwikkelingen geweest die maken dat je steeds minder tijd hebt met jouw verzorgers, met jouw ouders. Slash gemeente. Toegenomen mobiliteit.

Meer reizen. Ook door de welvaart. Minder de sociale structuren van gezin, van dorp, van straat. De wereld is veel groter geworden. De reizen is veel makkelijker.

Leven, in ons leven.

En zij noemen ook heel expliciet scheidingen. Op richting van gezinnen, alles wat hierbij komt kijken. En op wie moet ik mij oriënteren? Wie spreekt de waarheid die ik wil volgen? En als laatste zeggen zij technologisering, die individualisering stimuleert en ondersteunt.

Ik zoek het zelf uit, ik bepaal zelf, ik zoek het zelf uit. Dit is natuurlijk niet allemaal per se slecht, maar de optelsom van deze oorzaken maakt dat een tiener en jongere steeds minder georiënteerd is op zijn ouders, op de ouderen, op de gemeente als opvoeders, als voorbeelden, bijbelse voorbeelden.

Maar steeds meer anderen. En wat we natuurlijk nu zien is, dat gaat booming, dat is onvoorstelbaar. Ik weet niet of je het Revenatorisch Dagblad leest. Er stond een groot onderzoek in, onder jeugd, gebruik van AI.

Ik moet eens lezen, hoeveel jongeren AI gewoon als coach gebruiken? Het is de vraag van de chat, kan je mij helpen? Ik heb die spanning, ik heb dat probleem, hoe kan ik met mijn ouders omgaan? Dus zij gaan niet eens meer naar hun vrienden toe.

Zij zoeken het gewoon op internet op en ze krijgen adviezen en ze zeggen, waarom zou ik nog naar psycholoog moeten? Waarom zou ik dat nog aan mijn ouders voor moeten leggen? Die chatbox stelt het mij toch en ze nemen het gewoon aan als zoete koek dat het allemaal waar is.

Daar zit natuurlijk ook wat dingen in die ook kloppen, want een chatbox haalt zijn informatie uit bronnen. Maar je begrijpt dat dit wel een enorm loswekend effect heeft, ook voor het geloven generatie zijn, om de volgende generatie die fakkel over te dragen.

Dit boek heeft echt diepe impact op mij gemaakt. Ik vond het echt een heel goed boek om na te denken, hoe wil ik het zelf als gezin? Hoe kijk ik zelf naar jongeren en hoe zou ik ze kunnen beïnvloeden?

Hoe zou ik, hoe zouden wij een stem in hun leven kunnen zijn die wel richting kan geven, die hun leven opbouwt in plaats van hun leven bij God vandaan trekt? Nou, dit komt samen, ik ga drie slides laten zien, dus deze slide met deze oorzaak vanuit dit boek.

Dit boek, ik heb ook een inkijk exemplaar daar liggen, ik had geen nieuwe exemplaar meer, dat kunnen jullie zelf al bestellen als je het zou willen. Dat maakt, of dat cumuleert eigenlijk in de generatie, zo noemen we nu weer, Gen Z.

Dat is eigenlijk de generatie van 95 tot 2010 en Gen Alpha, dat is de generatie nu de jongeren. Dat zij enorme uitdagingen kennen. Ze leven in een generatie die heel sterk emotioneel gefocust is.

Dus daar waar vroeger sterk de nadruk lag op geloof, een paar honderd jaar geleden. Ik geloof dus in de kerk, in de priester, in het is eigenlijk een objectieve standaard buiten jezelf die bepaalde hoe je moest leven.

Je werd vrij sterk gedicteerd, zo moest je leven omdat je daarin geloofde. Toen kwam steeds meer het ratio denken. Ik kan het wetenschappelijk aantonen, dus het is zo. En nu zitten we steeds meer in een tijd sterk, gevoelsmatig, subjectief.

Het voelt goed, dus het is goed. Weinig hou vast. Het kan de ene dag anders zijn dan de andere dag. Zeer verwarrend. Afbrokkelen onderlinge verbinding tussen mensen. De sociale cohesie in de samenleving, in de straat, in het dorp, in de gezinnen, in de families.

Dat is echt anders dan voorheen. Verharding van de maatschappij. Aantal geweldsincidenten is echt schrikbarend. Zeker in de stedelijke gebieden. Als je hoort hoeveel jongeren betrokken zijn bij echt zware criminaliteit.

Wapengebruik. Misschien valt het in bepaalde dorpskernen nog wat mee waar u wellicht woont. Maar ik zie het ook gewoon in ons dorp. Dat je onvoorstelbaar wat...

Vroeger gebeurde dat ook wel, maar heel incidenteel, heel klein. En dat is nu veel meer onderdeel geworden. En technologische ontwikkelingen. Nou, daar heb ik net al iets gezegd. Maar ook de vraag, ethiek. Er is veel meer mogelijk door techniek.

Dit brengt ook allerlei vragen met zich mee. Hoe moet ik nou naar leven kijken? Kom je ook over abortus? Wanneer is iets leven? Ethiek, hoe lang kan je iemand in leven houden? En onzekerheid over de toekomst is een heel actueel punt.

Angst. Bang. Een deel van het nieuws gaat wel over de jonge generatie heen. Maar ze pikken wel veel op. Klimaat. Hoe lang kunnen we nog leven? Wanneer vergaat de aarde? Oorlogen, huizen, huizenprijzen.

Voor jongens tellen. Dat is echt een probleem. Stabiliteit, politiek. Dus dit heeft heel veel onzekerheid, heel veel angst. Zelfs als ze soms heel zeker kunnen overkomen. Als ik naar mijn eigen kinderen.

Ik weet het allemaal wel. Maar niet van binnen. Is het echt best wel een angstaanjagende maatschappij voor vele jongeren. Ik denk dat dat een van de redenen is waarom doodsoorzaak nummer één.

Onder de jonge generatie, jong volwassen, suicid is. Omdat het gewoon niet meer zien zitten. Natuurlijk spelen andere dingen ook wel een rol. En er komt bij dat deze jongeren, deze tieners. Deze generatie tussen twaalf en twintig jaar.

Met hele belangrijke redenen vragen zit. Ze zijn aan het ontdekken. Wie ben ik eigenlijk? Als kind denk je daar niet echt over na. Maar dan groei je langzaam op. En dan ga je denken. Wie ben ik? En wie bepaalt dat?

En wat wij hopen is dat we dan Gods woord daar kunnen brengen. En dan zeggen. God bepaalt uiteindelijk wie je bent. Wat is mijn positie? Hoe verhoud ik mij tot mensen? Waarom leef ik?

Wat is het doel op deze aarde? Ben ik een stukje stof? Toevallig even hier geplant? Tijdje te leven, genieten? Of is er een unieke schepper? Een ontwerper?

Die een doel heeft met mijn leven? Oh, hoe kan ik dat ontdekken? Hoe kan ik zin geven aan mijn leven? Hoe zit de wereld in elkaar? Hoe werken de systemen? De contexten? Wat betekent geloven in God?

Allemaal vragen waar jongeren in die leeftijdsfase mee bezig zijn. Zijn aan het ontdekken. Nou, misschien merk je het wel. Dat ze met vragen komen. En hoe mooi is het als ze die vragen aan je stellen.

En niet alleen aan hun vrienden of niet alleen aan een chat. Maar ook aan jou als ouder of verzorger of gemeentelid. Dat je met ze hierover kan praten. Dat is heel belangrijk. De stem.

Welke stem is sterker in hun leven? Het is het gevecht om de stem. Het gevecht om de invloed in hun leven. Nou, je ziet. En dat hebben wij ook.

Dat geldt niet alleen voor jongeren. Dat ze moeite hebben met verwarring. Ik heb gewoon even wat uit onderzoeksrapporten gehaald en presentaties. Wat christen zijn is. Hoe doe ik dat nou? Met al die verschillende kerken. Wat is de ware kerk?

Waar moet ik me aansluiten? Ik zie zoveel ruzie. Stilte. Hoor ik stil. Concentratie. Veel prikkels. Anders zijn.

Kleurbekennen in deze maatschappij. Dat was vroeger minder moeilijk. Heel veel mensen dachten nog een beetje zoals wij. Maar dat is inmiddels wel anders. Ga maar eens op de universiteit.

Of op de hbo. Of op je baan. In de sekundine maatschappij. Echt christen zijn. Dat is moeilijk. Dat is anders. Dat vraagt een hele andere toerusting dan ik heb gehad.

Terwijl ik nog relatief jong heb. Volgens mij met 45. En toepassing in de praat. Kijk. Hoe doe ik dat? Hoe doe ik dat wandelen met de Heer Jezus? Hoe doe ik dat? Met vrienden. Met seksualiteit.

Met relaties. Waar vind ik hou vast? Dat is de grote vraag. Dat is eigenlijk de samenvatting van de afgelopen. Die is waar kan ik me aan vasthouden? En ik las een artikel.

Ik ben even de naam van de schrijver kwijt. Zij schrijft over de grote leegte. Dat vond ik heel aangrijpend. De grote leegte. Wat blijft er over in je leven?

En dat is op dit moment leegte. Leegte. En ik hoop dat wij als gemeente hier kunnen zeggen. Maar wij willen ze hou vast bieden. Wij hebben visie.

Wij hebben perspectief. Op hun leven. Wij laten ons niet om de tuin leiden. Door soms hun aanstootgevend gedrag. Of dat het lijkt dat we niet door kunnen dringen. We blijven doorgaan. We blijven bidden. We blijven liefde geven.

Ook voor misschien de afdwalende jongeren. En jeugd die er misschien ook is in jullie gemeente. We blijven proberen ze erbij te houden. Zodat uiteindelijk God doorbreekt in hun leven. En ze terugkomen.

Of onderdeel zijn. Onderdeel worden. Met heel hun hart en leven. Van de kudde. Ik hoop dat u daarom ook hier gekomen bent vanavond. Om daartoe aangemoedigd te worden. En misschien. Is die moed u in de schoenen gezakt.

Maar hopelijk kan de gemeente u weer helpen om vol te houden. Ik ontmoette pas ouders. Met de kinderen. En twee kinderen. Hadden ze weinig contact meer mee. En ze zeiden. Ik ben maar gestopt met bidden. Dat heb toch geen zin.

En het raakte me. Toen dacht ik. Ik kan het me goed voorstellen. Als je zo teleurgesteld bent. En je ziet dat het als zand tussen je vingers wegkreekt. Verglipt. En al die beloftes van God lijken allemaal papier-marché.

Dat is wat de duivel wil. Stop hem naar binnen. Boedeloos. En dan hoop je dat je iemand weer aankrijgt. Zie nou op God. Zie nou op wie hij is. Als God voor ons is.

Wie zal dan tegen ons zijn? Hij is veel sterker dan die machten. Heel sterker dan. Wat die tieners tegenhoudt om Jezus te volgen. Dat moet u niet opgeven. Goed. Dit is nog een van de laatste sheet even.

Ik hoop niet dat u te pessimistisch wordt. Maar het is wel decor waar we in werken. Dit is een onderzoek. Een Lazarus onderzoek. Ja. Het is een beetje een na woord. Maar het is geen scheldwoord.

Het is door de EEO uitgevoerd. Het is wat ouder onderzoek. Ik vond dit plaatje wel heel mooi. Daarom gebruik ik het even. 2016, 2017. Onder ruim 500 jongeren. En hebben ze gevraagd.

Hoe vindt kerkverlating nu plaats? En zij hebben allerlei redenen onderzocht. Dat zijn er uiteindelijk negen. Van waar vinden nou breuken plaats?

Ik ga ze niet allemaal bespreken. Maar u ziet er zijn overgangen of momenten dat ze afhaken. Ik meen dat ik het de vorige keer al heb gezegd. Maar uit Amerika blijkt dat 80% van de evangelical jongeren.

Dus dan de evangelische jongeren. Hier ergens afhaakt. 80%. Maar dat 40% hier al is afgehaakt. Alleen dat ga je niet altijd zeggen.

Maar ergens hier het geloof al heeft losgelaten. Zonder dat iedereen dat per se heeft doorgehad. Want ze lopen nog redelijk mee in de dingen. Maar hun hart is eigenlijk ver van de heer. Ver van het geloof. Van de gemeente.

Je ziet werk, carrière. Nou, bijvoorbeeld wat zij aangeven. Je ziet waarom jongeren niet langer naar de kerk gingen. Ik ging studeren en ben gestopt met kerkgang.

Dat is bijna 34%. Van de 150 kerkverlaters uit de populatie van 500 is onderzocht. Kerkleden zijn veroordelend of hypocriet. Dat is bijna 30%. Ik voel geen band met de mensen in de kerk.

30%. Ik ben het oneens met de politiek of sociale koers van de kerk. Of ik heb het druk. Gewoon even een greep uit wat cijfers. Jongeren staan onder druk.

Ze zoeken nou vast. En waar we naar verlangen is dat deze getallen, deze cijfers bij ons niet zo zullen zijn. Toch? Dat we ze aan boord kunnen houden. Dat de heren ze aan boord houdt.

Nou, elke jongen heeft zijn eigen zoektocht. Dat gaat met vallen en opstaan. Dat is niet altijd hetzelfde. Soms lijken ze af te wijken en dan komen ze terug. Dan was het meer buitenkant dan binnenkant.

Maar uiteindelijk willen we dat ze met hun hele hart Christus gaan volgen. In de gemeente van de Heer Jezus Christus. Wat misschien mooi is. Even een korte break. Dat u niet in slaap vat en dat u er helemaal bij blijft.

Praat samen eens even een momentje door. Over die ontwikkelingen. Die ontwikkelingen rondom internet. Of rondom verhuizen. Een verzuiling die wegvalt. Of technologie of internet.

En zie je dat ook terug bij de jeugd. Misschien heb je jeugd in uw familie of in uw gezin. Heeft u wel kleinkinderen. Of in de gemeente. Praat daar eens gewoon even over. Even wat uitwisselen.

Of u dat herkent en terugziet. Een paar minuutjes. En dan, als je aan de livestream bent, mag je dat ook even doen. Zullen we dat even doen? Gewoon even spontaan, even naast elkaar met twee tallen.

Even over doorpraten. Misschien even één of twee reacties uit de zaal. Herkent u dingen? Zit u heel specifiek?

Doe ze even spontaan zo. Wat herken je met namen? Wat zien jullie met namen terug? Wat valt op?

Ik hoorde net al even snelheid. De snelheid waarmee de dingen gaan. Hoe ben je dat bij? Hun wereld is zo anders dan mijn wereld. Maar die snelheid is van hun. Dat net zo snel is niet voor ons.

Ja. Ik vind dat dat ook heel snel gaat. Dat weet je zelf ook. Ja. Ja. Dat gaat ook. Sorry. Wat gaat heel snel? De tijd. De tijd. Ja. Nee, maar de ontwikkelingen. Zij bedoelen vooral de ontwikkelingen.

De technologie. De techniek. De denkwereld. De leefwereld. Ja. Dat merk ik wel. Wat de afgelopen tien jaar is. De snelste gedaan. Dat ging voor die tijd. Misschien wel twintig, dertig jaar.

En dan zie je. De ontwikkelingen. Als je veel met computers bezig bent. En je ziet dat het ene is nog niet gepragerd. En het andere is alweer ontworpen. En dat gaat zo. Dat zit geen tijd. Dat gaat gewoon. De ene week is het dat.

En de andere week hebben ze het alweer. Ja. En nu met dat AI. Het gaat zo snel. En je ziet dat de kinderen daar al meegaan. Maar overgegeven moment wordt het ook helemaal waar. Ja. Ja. Hoe gebruik je het hè? Ja. Ja. Je ziet heel veel onrust.

We hadden daar afgelopen zaterdag. We hadden zes jongens. Heel luik. Van twaalf. Dertien jaar. En in het begin. De jongens hadden gevraagd. Hoe lang zit erop? Daar zat een jongen bij. Die zat. Die dacht tien uur op zijn mobiel.

Waarvan zes uur tikt op. En de jongens met z'n vier. Dat is een jongen. En die vier vrienden mee. Super leuk. Dus dat bewerkt gewoon. Dat hebben we elkaar wat te doen. Maar we zien heel veel onrust. Dus ze rennen van de flippenkast.

Naar tafeltennistafel. Naar op de bank. Even met de mobiel. Ze houden die vol om langer dan vijf minuten. Een spel te doen. Dat lukt bijna niet. Dus het sneller van dat TikTok eigenlijk.

Dat komt door je schuif. Concentratie. Zo handelen ze ook met elkaar. Zowel ze wel proberen met elkaar. Dus het is wel iets te doen. Dus ik zie wel dat ze aan elkaar optrekken. Dus ik vind het wel een mooi proces.

Maar het is heel rustig. Ja. Hoe breng je daar rust in? Ja. Goed. Ik heb iets op jullie tafels gelegd. Of dat wordt uitgedeeld. Dat is een hand-out. Dan loop ik natuurlijk het grote risico dat jullie daar snel in gaan bladeren.

Maar het leek me wel goed om jullie wat mee te nemen in... Hoe kijkt God nou naar jongeren? Naar jeugd? Wat is nou de definitie van de Bijbel?

Ik heb daar een beetje bijbelstudie van gemaakt. Ik ga dat niet helemaal ingewikkeld maken vanavond. Je kunt daar zelf zo diep induiken als je wilt. Het lastige is alleen.

Ik heb kleurenkopietjes gemaakt. Maar ze kwamen er niet als kleurenkopie uit. Dus die krijgt u wel. Maar gelukkig staan volgens mij wel de leeftijdscategorieën.

Dus u kunt misschien zelf een beetje een streepje even zetten. Maar ik zag pas toen alles was geprint. En dacht ja, dan ga ik niet weggooien. We gaan er gewoon even vrij snel doorheen.

Als u zegt ik wil het even preciezer weten... dan kan u thuis even studeren. Maar ik heb eens gekeken in de Bijbel... in het Oude en Nieuwe Testament... welke termen en welke visie heeft God nu op die verschillende categorieën.

Want de Bijbel spreekt wel degelijk over kinderen, tieners, jeugd. Is dat eigenlijk een jeugdige? Jongvolwassenen? Dat is ook wel een beetje een bijzondere categorie in de Bijbel. Hoe die wordt aangesproken.

En volwassen. Wat is dat dan? Nou als eerste. Visie op kind. Nou daar ga ik niet te lang bij stilstaan. Maar dan zie je in het Oude Testament...

dat er op verschillende manieren over wordt gesproken. Ik kan niet altijd Hebrails helemaal goed uitspreken. Maar kleinere kinderen, kleintjes. Deutonomium 1 vers 39. Hoe kleine kinderen. Of kind, kinderen, zoon, jongeman, jeugd.

Nou bijna vijfduizend keer. Zal de harten van de kinderen... En ook heel mooie spreuken van 25 als 25. Er dwaas in het hart van de jongeman. Dat is nog kinderen. Dan moet je daar tegen optreden.

Boteren en honing zal hij jongen eten. Zodat de staat is kwalig te verben en het goede te kiezen. Je ziet eigenlijk... een beetje 0 tot 12 is kind. Nou waarom weten we die leeftijdsgrens vrij precies?

Is dat in het Nieuwe Testament... Je bijvoorbeeld ziet... Even kijken waar staat die tekst. Bij Jezus. Lukas 7 vers 43.

Het kind Jezus... Terwijl hij zei terugkeerde. Is hij daar 12? Ja. Je kan ongeveer zeggen tot 12 jaar. 11 al 13. Binnen ons er niet helemaal vast. Dan spreek je eigenlijk over een kind. Onder het gezag van de ouders.

Moet gehoorzamen. Is weliswaar in ontwikkeling. Het denken is in ontwikkeling. Maar leert vooral door... Ouders. Even het klassieke model. Als dat nog zo is. Ik weet inmiddels dat dat natuurlijk heel anders is.

Maar even hoe God... Visie op... Kind en gezin. Als u Lukas 2 zou opzoeken... Dan is het heel boeiend wat daar gebeurt. Want Jezus gaat met zijn ouders naar de tempel. Is 12 jaar.

Maar je ziet wel een bepaalde zelfstandigheid bij de Heer Jezus. Als hij natuurlijk zelf de wil van de Vader zoekt. En drie dagen zoek is. En dan zegt... Maria zegt ze dit. Waarom technon?

Waarom hebt u ons dit aangedaan? Dat slaat niet zozeer op zijn leeftijd. Maar veel meer op biologische, emotionele gezagsrelatie. Waarom gedraag je als een kind? Doe niet zo kinderachtig.

Terwijl het woordje... Even kijken. Pais. Dat slaat veel meer op de leeftijd van het kind. Maar je ziet dus dat Jezus in ontwikkeling is. 12 jaar. Een hele belangrijke leeftijds...

Eigenlijk brug. 12, 13 van kind. Naar jeugdigen. En dat zien we bij het volgende.

Dat is eigenlijk 12 tot 20. 12 tot 18, 19 zou je kunnen zeggen. Bij de wet nu in deze tijd. 18 jaar. Volwassen. Tussen haakjes. Nou, een aantal woorden uit het Oude Testament.

We zien veel terug. Jeugd. Ik ga ze ook niet allemaal noemen. Jeugd. Jonge jaren zijn een zucht. Prediker spreekt er veel over. En spreuken over die jonge jaren. Dat je in ontwikkeling bent. En dat je op je eigen benen gaat lopen.

En zelfstandig gaat worden. En je denken ontwikkeld. Nou, die boekenkast ligt redelijk door elkaar. Dat heeft de biologie en de neurowetenschap inmiddels al aangetoond. Maar God wijst ze wel op een verantwoordelijkheid.

En spreekt ze wel aan. Daar kom ik zo nog op terug. Dat is heel belangrijk. Dat is heel belangrijk gegeven. In het Nieuw Testament zien we ook dat er over jeugd. Jonge jaren wordt gesproken vanaf zijn jeugd. In Timotheus 4 vers 12 zien we bijvoorbeeld dat Timotheus wordt aangemoedigd door Paulus.

Door zich niet te laten minacht of in zijn jeugdige leeftijd. Nou is het boeiend. Hoe oud was Timotheus precies? Dat weten we niet precies. Maar ze schatten ergens in tussen de 16 en de 20 jaar. Jeugdige.

Tegen jong volwassen zijn aan. Timotheus had echt al heel veel verantwoordelijkheid. Hij was werkzaam al in een gemeente. Nou misschien kan je zeggen ze misschien een beetje een uitzonderlijke context van.

Van die vroeg christelijke kerk die in ontwikkeling was. Dat jonge mensen ook al heel veel verantwoordelijkheid kregen. Maar het laat wel iets zien van de ontwikkeling van kin naar jeugdige. Op je eigen benen lopen.

Maar verantwoordelijkheid. Krijgen en kunnen dragen. In andere culturen. In onze cultuur veel minder. Dat is eigenlijk heel jammer. Maar in de Joodse cultuur zien we dat heel sterk.

Bij meisjes heet dat de Bad Mitzwa. 12 jaar. En bij de jongens is dat de Bar Mitzwa. Dit is trouwens in heel veel andere religies ook zo.

Ik weet niet al die woorden. Maar in heel veel andere religieus systemen. Is er ook knip ergens. Dus 12, 13. Dat je religieuze verantwoordelijkheid gaat dragen. Geestelijke verantwoordelijkheid. Dat je aanspreekbaar bent.

Dat is zoon van de wet. Meerderjarig. Geestelijk meerderjarig. Op je 12, 13. Dat je aangesproken kan worden. Op het wel of niet volgen van de geboden van de heren.

En dat je ook geacht wordt om zelf daar anderen aan te spreken. Nou dat kennen wij niet echt in onze cultuur. Toch? In onze kerk.

Ja. Ik ging toen ik. Ik zat dan in. Ik ging naar categorisatie toe. 12. Ik kom nog uit een bepaald smal deel van christelijk Nederland. En dan ging je naar categorisatie toe.

Als je 12. Dan kreeg je wat meer onderwijs. Zou je een heel klein beetje kunnen vergelijken. Met zwaardere stof. Omdat je dat aankomt. Goed. Dus die joodse cultuur.

Die joodse. En ook heel veel andere religieuze gelovensystemen. Laten dat zien. Die overgang van 12, 13. 11, 12, 13. Naar geestelijke verantwoordelijkheid. Nou dan komen de volwassenen.

Zie je op een gegeven moment. De derde leeftijdscategorie zou je kunnen zeggen. Vrouw. Man. In het Nieuwe Testament. Helikai. Volwassen leeftijd.

Rijpheid van een bereikte staat. Geschikt voor enig ding voor alles. Dus je bent in staat om je verantwoordelijkheden te nemen. Zelfstandig beslissingen te nemen. Daarom zeiden ze zijn ouders. Hij is volwassen. Hier zie je dat.

Die discussie in de tempel. Dat Jezus. Ik weet niet. Wat deed Jezus bij die jongen? Genosse hem. Nee. Ze zijn ouders. En uiteindelijk werd hij de tempel uitgeroond. Toen zeiden ze ouders. Toen vroegen die schriftgeleerde aan die ouders.

Wat heeft hij gedaan? Toen zei ze. Hij gaat hem zelf vragen. Hij is volwassen. Hij kan zichzelf antwoorden. En Lukas 2 vers 52. Dat is datzelfde gedeelte wat ik net noemde. Dat Jezus kind werd genoemd.

Dat hij als het ware de wil van de vader noemt. Hij schaart zich toch onder het gezag van zijn ouders om weer mee te gaan. Twaalf jaar. Dan zie je daarna staat. En hij nam toe in grootte. En in genade bij God en de mensen.

En je ziet eigenlijk dat dat is tot zijn dertigste. Want toen stapte hij in de bediening. En dat is een interessante. Er is er nog twee man, vrouw.

Ik heb gewoon even de Bijbelse woorden voor die leeftijdscategorie. Even voor u opgezocht. Dit vond ik een hele boeiende. Ik had dat nooit zo duidelijk gezien. Dus we praten hier over jeugd.

Jeugdige. En dan heb je hier een overgang naar jongvolwassenheid. Die categorie wordt in de Bijbel beschreven. En dat is eigenlijk de volwassenheid. De groei naar leiderschap. Naar verantwoordelijkheid kunnen dragen.

Nu is het niet pas zo. Dat je op je dertigste. Pas helemaal klaar bent om verantwoordelijkheid te dragen. Maar vooral zwaardere. Eindverantwoordelijkheid. Nou. Die tekst laat ik even over.

Nummer 1 vers 30. Kunnen jullie zelf bestuderen. Daar wordt ook heel duidelijk gesproken over die leeftijdscategorie van 20. Waarop bepaalde dingen wel of niet meer mogen. En dit is ook een hele duidelijke. Nummer 14 vers 29.

In deze woestijn. In deze woestijn. Naar hun volledig aantal. Van 20 jaar oud en daarboven. U die tegen mij gemoord hebt. Daar spreekt God dus 20 plus aan.

Op de zonde. Die ze hebben begaan. Om te mooren. En niet het beloofde land binnen te willen. Die generatie. Die sterft eigenlijk helemaal uit. In die komende 40 jaar. Dus God rekent hen te volle.

Of 20. Dat aan. Maar hier zien we. 1 Klinieke 23 vers 3. Toen werden de levieten geteld. Van 30 jaar oud en daarboven. Werd het aantal levieten immers berekend.

Van 20 jaar oud en daarboven. Want hun plaats was naast de nakomelingen van de aarde. Wat deze tekst wil zeggen is. Tot je 20ste en 30ste leerde je. Liep je mee met die levieten. Om uiteindelijk in een andere dienst.

Met meer verantwoordelijkheid terecht te komen. Dus samengevat. Je ziet dat eigenlijk tussen jong volwassen en volwassen. Je bent volwassen. Maar er zit nog eens een rijpingsproces. Zeg even van 10 jaar.

Om steeds meer verantwoordelijkheid te krijgen. En je ziet ook bij Jozef en David bijvoorbeeld. Dat ze op hun 30ste koning werden. En de start van de bediening van Ezekiel. En Jezus was ook op hun 30ste.

Nu hoop ik niet dat u zegt. Oh. Ik ga eens even alle categorie mensen in deze gemeente langs. En waar zitten ze precies. Maar het is wel goed om dat Bijbelse plaatje in ons hoofd te hebben. Hoe God eigenlijk omgaat met die verschillende leeftijds. Deze plaatscategorieën.

En wat hij van hen verwacht. Of wat je zou mogen verwachten. Nou. Dit vraagt wat meer studie. Als je zou willen. Maar daar is vanavond geen tijd voor. Maar wat ik hiermee wil communiceren.

Nu mag de henda ook mee naar huis nemen. Hoe kijkt God nou naar die jeugd? Ik heb het al een beetje verklapt. Kijk. God werkt in jonge kinderen.

Wil in jonge kinderen werken. Maar voornamelijk door de ouders. Door de verzorgers. En de gemeente. Want ze zijn in grote mate afhankelijk. Zeg het maar. En je hoopt dat ze tot een twaalfde dat soms blijven zeggen.

Zeg het maar. Wat moet ik doen? Niet altijd helaas. We leven in een gebroken wereld. Maar zijn kinderen. Zijn afhankelijk. Je moet ze voeden. Je moet voor ze zorgen. Je moet ze echt naartoe brengen. Op een gegeven moment komt er een overstap.

Nou ik heb even tussen 11 en 13 jaar. Waarin ze lang nog niet altijd emotioneel, sociaal. Zo ver voordat ze zijn. Maar geestelijk gezien zegt God. Ik ga hen steeds meer verantwoordelijk houden. Voor de keuzes die ze maken.

Ook al ben je als ouders nog steeds ook verantwoordelijk. Je kan niet meer zeggen. Ja ik heb niks met mijn kind te maken. Maar God spreekt hen rechtstreeks aan. Dus er vindt een proces plaats. Van afhankelijkheid naar verantwoordelijkheid.

Van onwetendheid. Naar kennis hebben en begrijpen. Verblijf de jongeman in uw jeugd. En laat uw hart vrolijk worden. Maar weet. Besef. Denk erover na.

Dat God uiteindelijk op al je daden terug gaat komen. Dat zegt God tegen de jeugd. Tegen de jongeren. Dit is niet specifiek een tekst voor de jeugd. De jongeren. Jacobus 5 verset.

Maar wie dan weet het goede te doen. Het is weet dat God. Wie dan weet het goede te doen. Wie het onderscheid kan maken. Dus het kwaad en goed. En het niet doet. Voor hem is het zonde.

Zegt Jacobus. En als laatst. Mijn zoon. Neem mijn woorden in acht. Dat is een appel op de verantwoordelijkheid. Appel op luisteren. Appel op actie.

Berg mijn geboden bij je op. Neem ze in acht. En leef. Nou wat wil dit zeggen. Is dat in de Bijbel. En in Gods model. Er geen aanleiding is. Voor uitgestelde.

Ik weet niet of die sheet zit er nog in bij u. Nee. Niet meer. Dat wordt spannend hè. Ja. Die ga ik niet mee kopiëren. Er geen ruimte is. Voor uitgestelde adolescentie.

De jeugd is niet een speciale categorie. Die vrijgesteld is. Van bepaalde geboden. Ook al moeten we in de praktijk. Ze met veel wijsheid benaderen. En zorgen dat we hun hart bereiken.

Maar. Er is dus geen ruimte om bewust kinderlijk te blijven. Ze bewust kinderlijk te houden. Tussen hun. Ik heb het even ruim genomen. Twaalfde en dertigste. God spreekt ze aan.

En wij leven in een cultuur. Die dat wel doet. En die heeft het over de mythe van de puberteit. Nou is de puberteit geen verkeerd woord. Want dat is gewoon een aanduiding van een bepaalde leeftijdsgroep.

Maar als je de puberteit gaat gebruiken. Om uitgestelde adolescentie. Ja je bent nou mijn kind. En blijf mijn lekker kind. En ergens op je drie, vier, vier, vinders. Dan word je misschien een keer droog achter je oren. Dan word je wakker. En zo krijgt God niet naar jeugd.

Naar jongeren. In de gemeente. En is het een schadelijk fenomeen in onze cultuur. Geen verantwoordelijkheid geven. Vond ik een van de mooiste zinnen die ik las. Betekent dat ze zich onverantwoordelijk gaan gedragen.

En nu weet ik. Het is niet eenvoudig om ze verantwoordelijkheid te geven. Want kunnen ze het aan. Kunnen die jongeren die jij gesproken hebt. Ga daar maar eens dan een pad mee lopen. En ze verantwoordelijkheid geven.

En ze meenemen. Maar het is wel Gods bedoeling om zo te gaan zaaien. Zo te zaaien onder onze jongeren. En ze. Je kan ze nog niet als volwassenen behandelen.

Maar je moet ze wel echt serieus nemen. En God kijkt ook zo naar ze. Dat ze niet kinderen zijn. Maar dat ze jongvolwassenen zijn. Nou een boek. Wat mij eigenlijk wel heeft.

Oh. Er staat een oude versie van mijn presentatie. Ik sla er eens even over. Kom daar zo. Want ik wil naar dit boek. Wat mij wel wakker heeft geschud op dit thema. Is dit boek.

Denk groot en doe sterk. Dat is een boek over lage verwachtingen. Dit zijn twee jongens die dat hebben geschreven. Alex en Brad Harris. Toen waren ze 16, 17. En ze maakte de overstap.

Ik mee naar high school of naar college. En hun vader zei. Oké. Wat gaan jullie de komende maanden doen. Tijdens de zomervakantie. En hun vader zei. Oké. Ik heb wat goede boeken voor je. Die ga je lezen. En dan ga je eens nadenken.

Van hoe je hierna. Je leven wil invullen. Zo'n soort vraag stelde hij. En hij gaf ze Abraham Lincoln. En wat kerkvaders. En nou. Ik denk dat de meesten van ons niet meer in. Niet meer dat ze het boek allemaal doorpluizen.

Maar zij deden dat dus. En wat ze achterkwamen. Is dat al heel jong je veel verantwoordelijkheid kan dragen. Zij zijn gesolliciteren bij. Naast de studie. Het hoofdstige rechtshof in Alabama.

Toegelaten. Hebben aan grote strafzaken meegewerkt. En kwamen eigenlijk. Ook met onderwijs en uit de Bijbel. Tot ontdekking. Wij kunnen eigenlijk gewoon al jong veel verantwoordelijkheid dragen. Maar wij worden jong gehouden.

Er zijn zo weinig. Er zijn zo weinig verwachtingen van ons. Want leeftijdscategorie. Worden helemaal niet meer uitgedaagd. En zij hebben de grootste christelijke blogspot. Hij bestaat nu niet meer. Dit boekje is denk ik 20, 15 jaar oud.

Ze hebben pas afgesloten omdat ze te oud ervoor werden. De Tiener Revolution heet het. Hebben zij heel lang die boodschap Christelijk Nederland ingebracht. Met een voorbeeld van John Piper.

Heel mooi hoe ze eigenlijk een jonge generatie wakker schudden. Van vraag om verantwoordelijkheid. Zorg dat die lage verwachtingen jouw leven niet werkelijkheid worden. Maar draag verantwoordelijkheid.

Een van de dingen waar dit trouwens heel duidelijk in te zien is. Wist u dat, ik heb even het percentage niet scherp. Maar ik meen dat het rond de 20% van de jonge mannen.

Dus de 20 en de 30 jaar in Amerika thuis zit. En vooral aan het game is. Vooral online is. Geen baan heeft. Gewoon geen verantwoordelijkheid kan dragen.

Of geen verantwoordelijkheid draagt. Dat is echt een bizar fenomeen. Nou, ik weet niet hoe de percentages in Nederland zijn. Ik weet ook niet of het die maat is. Maar het zegt wel iets over lagen. Verwachtingen.

Terwijl God een verlangen heeft. Je moet even hergroeperen. Wat hierna komt. Dan weet ik hoe ik verder moet. Er staan drie verhalen ook in dit boek. Ik heb niet de tijd zieken om ze allemaal te doen.

Maar dit zijn verhalen. U krijgt een presentatie van jonge mensen. Die veel verantwoordelijkheid hebben gekregen. Soms ook door de nood. Door de oorlog. En enorm mooi. Wist u bijvoorbeeld dat opricht van het Rode Kruis.

Moest op jonge leeftijd haar broer verzorgen. Die van een dak was gevallen. Dat heeft haar enorm geholpen. Maar heel jong. Verantwoordelijkheid te nemen. En later ook zo'n verantwoordelijke baan.

En de ontwikkeling van het Rode Kruis op zich te nemen. Ik had hier een voorbeeld bij. Oh ja, hij staat er wel in. Ik las dit over de Israëlische jongeren. Die de oorlog in moesten.

En ik weet niet of u een beetje zicht hebt op de Israëlische samenleving. Maar dat is jeugd die redelijk wel los is geslagen. En weinig verantwoordelijkheden kent. Wil genieten van het leven.

En dan moet ze in militaire dienst. En zij schrijft daarover hoe in een paar maanden tijd deze jongeren verantwoordelijkheid krijgen. Vaak geen land meer mee te bezeilen is. En binnen een paar maanden kunnen ze taken uitvoeren.

Kunnen ze verantwoordelijkheid dragen. Nou is dat niet de meest fijne setting om dat te leren. Maar dat zie je wel. Dan heb je een taak en een doel. Iets om voor te leven. Verantwoordelijkheid. En die jongeren ontwikkelen zich enorm.

Stond dit RD ergens? Ja, oorlog. Voorbeelden. Dit is een van mijn meest inspirerende voorbeelden. Ik probeer hem een beetje uit te dagen. Ik weet dat het leven niet allemaal zo loopt.

Maar dit is George Ferwer van Operatie Mobilisatie. Kent u hem? Weet u hoe jong hij was toen hij startte met zijn Operatie Mobilisatie. Ik moet even spieken of ik het goed zeg. Hij was 17 jaar.

Toen kwam hij tot bekering door Billy Graham. En het is onvoorstelbaar hoe hij op jonge leeftijd al een passie had voor de Heer Jezus. Gewoon al zijn spullen van zijn studentenkamer verkocht in de zomer. Een busje charterde.

Met vrienden naar Mexico reed. Met 10.000 Johannes-Evangelien die gingen uitdelen. 17, 18, 19 jaar. Inspirerende voorbeelden. Dat het kan. Dat jonge mensen verantwoordelijkheid krijgen.

Gegrepen worden door de Heer God. En onderdeel zijn van de gemeente. Even kijken. Wat ik wil zeggen. Ik moet even terug naar deze slide.

Sorry voor de verwarring. Maar deze had eigenlijk daar moeten. Het is zo goed om te beseffen dat het evangelie. Wat ik hier even heb geschetst. Goed geschapen. De zondeval.

De moederbelofte. Ik zal het slangenzaad. De kop van de slang van Morselen. Ik zal een moederbelofte geven. Ik zal mijn zoon zenden. Johannes 3 als redding. Met het herstel van alle dingen.

En dat de Heer ook echt wil dat die jeugd, die jongeren erbij zijn. En wij moeten ze niet overhebben voor deze wereld. En voor een cultuur die ze jong houdt. En die zeggen. Leef raak. Maak niet uit wat je doet.

Luister niet naar je ouders. Doe vooral je eigen zin. Willen wij ze een bijbelse boodschap brengen. En hopen dat ze uiteindelijk in de armen van Jezus veilig zijn. Deze hoorden eigenlijk na dit.

Ik hoop dat jullie wel. Samenvatten tieners. En jongvolwassenen zijn geen tweederangs kerkleden. Om even de brug naar de gemeente te slaan.

Louter reisgenoten in de kofferbak. Dat ze ergens op de achterste rij zitten en niet meedoen. Nou dat ze soms op de achterste rij zitten dat geeft niet. Maar dat ze gewoon niet meedoen in het kerkelijk leven. Ook geen verantwoordelijkheid krijgen.

Ze maken volwaardig deel uit van de gemeente. Ze zijn niet alleen de kerk van straks. Maar van nu. Als we ze nu niet beïnvloeden. Als we ze nu niet met Jezus leren wandelen.

Hoe dan wel straks? U heeft gezien de zijers van de kerkverlating. Ze zijn echt enorm. Daarom is het zo belangrijk om te voorkomen. Dat is een van mijn.

Als u het over adviezen wilt hebben. Dan is dat even mijn adviezen. Dat het zo belangrijk is dat ze optrekken intergenerationeel. Met de ouderen, de jongeren, de kinderen. Met elkaar. Zodat ze een goed beeld krijgen.

Hoe het is om te geloven door de generaties één. En elk gemeentelid kan daar iets aan toevoegen. Dus dat betekent ook niet alleen hier in de gemeente. En op de kring.

En voor een deel kan de jeugd de jongeren daar niet aan meedoen. Maar ook bijvoorbeeld leuke dingen. Sport. Wij hebben het voordeel dat we naast onze kerk zitten. Gimzaal aan vast. Wat er meestal gebeurt. Is dat een deel van de jeugd na het koffiedrinken gaat de gymzaal in.

Maar ook de ouderen stimuleren we om mee te doen. Of ga op de tribune zitten en brul mee. Weet je. Wees onderdeel daarvan. Van het geheel. Dus geen jeugdkerk cultuur.

Nou is het natuurlijk apart onderwijs voor de jeugd. Is er denk ik ook tienendiensten of tienengroep. Maar zorg dat ze onderdeel zijn van de gemeente. Er zijn veel kerken waar je ook gewoon aparte diensten helemaal voor de jeugd hebt.

De jeugd eigenlijk niet meer echt in aanraking komt met de andere mensen in de kerk. Terwijl het zo waarde voor hen is om met andere generaties op te trekken. En die stem in hun leven te horen.

Dit is een mooi boek. This changes everything. Hoe het evangelie de tienen jaren volledig verandert. Ik geef het vaak aan jongeren. Het is ook geschreven door tieners. En zij schrijft. De jeugd is geroepen om de gemeente lief te hebben.

De gemeente te dienen. Met de gemeente te aanbidden. Mee te doen. Misschien om deel van het muziek team uit te maken. Achter de techniek. Ja dan moet je een klein beetje opschuiven broeder. Maar dan kan jij het ze leren.

De volgende generatie. Dat niet straks daar een lege plek is. Verantwoording af te leggen. Hoe gaat het met je? In te spreken in hun leven. Dan moet je natuurlijk wel een relatie hebben.

En dan moeten ze wel ervaren dat ze liefde ontvangen. En geen afkeuring. Geen veroordeling. Op basis van hun buitenkant. Of misschien soms ook wat ze doen. En zij mogen de gemeente ook ter verantwoording roepen.

Want God neemt ze serieus. Ze dragen al geestelijke verantwoording. Ze zouden de vinger bij dingen kunnen leggen. Waar ze serieuze vragen over hebben. En in het boekje.

Dat is wel mooi. Zou je er eens concreet over na willen denken. Wat zouden ze dan kunnen doen? Dat is een hele lijst. Er is gewoon al voor u nagedacht. Wat ze zouden kunnen doen. En hoe je ze zou kunnen betrekken. Wij kijken.

Bijvoorbeeld even als ouders. Wij kijken ook in ons gezin. Hoe we dat kunnen doen met onze tieners. Dat we zeantwoordelijkheid kunnen geven. Gebaseerd op een relatie. Geen dwangarbeid. Geen takenlijstje.

Maar gewoon participeren. Met elkaar. Gezin zijn. Zo ook als een kudde functioneert. En met elkaar optrekt. Nou ik zal ze niet allemaal langslopen. Maar je kunt het door het boek en bladeren.

Misschien er als gemeente over nadenken. Zijn er plekken waar onze jeugdjongeren iets zouden kunnen betekenen? Bijvoorbeeld onze jongeren, jeugd en onze gemeente. Doen soms themaavonden organiseren. Of we betrekken ze er samen bij.

Dat luk je niet van de ene op de andere dag. Dat is zwoegen. Daar praat je over jaren. Want je zal de nieuwe generatie zoveel moeten krijgen dat ze dat normaal vinden. En dat ze soms ook op een themaavond komen als deze.

Omdat ze graag willen leren. Nou moet je ze misschien ook een beetje rijden. Kortom. Ik zie dat de presentaties ingevallen.

Hier staat hoe kijkt u naar jeugd. Volgens mij even uit mijn hoofd. Ziet u ze. Hopelijk. Als familieleden. Onderdeel van.

Dit gezin. Dit huisgezin van God. U kent de namen. Ik ken ze niet. Ik weet ook niet hoeveel het er zijn. Kent u ze. Familieleden. Ze zijn onderdeel van de kudde. Talentvolle en waardevolle mensen.

Die door de Heere God zijn gemaakt. Met een doel. Ik heb werken voorbereid. Zodat jij daarin mag wandelen. Omdat je gemaakt bent. Als een maaksel. Geschapen Christus Jezus. Leerlingen die onderwijs nodig hebben.

Aankomende volgelingen van Jezus. Hopelijk. Opvolgers en dragers van de kerk. Generaties die weer uit hun voortkomen. Hopelijk ziet u ze zo.

Of begint u ze zo te zien. Dat ze onderdeel zijn van de kudde. Afsluitend. Nog vijf aanmoedigingen. Het is zo belangrijk om er voor hen te zijn. Dat begint ook in het gezin.

Als familie. Als ouderen. Er echt voor ze te zijn. Het valt niet altijd mee om even door te dringen tot hun leven. Dat zelfs voor mij niet. Ik ben nog relatief jong. Zo schat ik me dan in. Maar ze vinden mij al oud.

Doe ik altijd jasje uit natuurlijk. Naast ze zitten. Gewoon interesse tonen. Doorpraten. Een band opbouwen. Lukt het de eerste keer en dan een tweede keer. Want God zegt ook. Ik zal er zijn. Ik ben.

Ik ben er voor jou. Dus dat betekent ook dat we ze niet moeten veroordelen. We mogen wel mening hebben over hoe ze leven soms.

Maar allereerst kijken we naar wie ze zijn. Hoe God naar ze kijkt. Voor hartend gebed. Dit is zo belangrijk. Dit is de motor. Want God moet ze aanraken. Want wij kunnen roepen hoor.

Met elkaar als gemeenteleden. Maar de wereld roept veel harder. En de duivel roept veel harder. En hun eigen vlees roept veel harder. Wij kunnen niet op tegen die stem. Maar God wel. En door gebed zetten we God in werking. Laten we God het werk doen.

Ik hoop dat er een lijst is van de jongeren. Van de jeugdigen. Zeker bij de ouderen. Die misschien iets meer tijd hebben soms om te bidden. Elke dag. Bidden voor ze. Op het toilet. Een lijstje. Met de jongeren. Zeker die jongeren waarvan we aanvoelen.

Het gaat niet zo goed met ze. He. Praying. Ja. Ja. Het klinkt zo klein. Maar het is zo krachtig. Wat denkt u.

Wat dat met hen doet. Als ze weten dat er elke dag voor hun gebeden wordt door de gemeente. We laten niet los. Ik vond het zo mooi. Ik weet niet of u het boekje kent. Van Laura Perry.

Een transgender komt thuis. Dat gaat over een levenspad van een vrouw. Die uiteindelijk de transitie doorgemaakt heeft aan een man. En na vele jaren. Tot bekering is gekomen.

Mede door het gebed van haar ouders. En de inspraak van een vriend in haar leven. En zij had alle scheepen achter zich verbrand. Ze haat haar ouders. Omdat haar ouders haar aan bleven spreken. Met haar meisjesnaam. En haar niet los liet om liefde te geven.

En te bidden. Ze heeft echt haar ouders zo gehaald. Maar ze kwam tot bekering. En uiteindelijk kwam ze terug door het gebed van haar ouders. Nu weet ik. Soms loopt het anders. Maar uiteindelijk.

God kijkt naar onze inspanningen. En zoals ik vorige keer ook gezegd heb. Hij is verantwoordelijk voor het resultaat. Toch? Hij brengt de mensen uiteindelijk bij de kudde. Hij brengt ze tot bekering. Maar gebruikt ons wel. Gastvrijheid.

Staat je deur voor hen open. Wat wij nu doen. Is met de jongeren. Dat is één keer in een half jaar. Vragen we een aantal oudere echtparen. Vinden jullie het leuk om met de jeugd. Een barbecue te doen samen.

In één van jullie huizen. Past dat? Nou we hebben een groep van ongeveer 15, 16 jongeren. Dan komen ze daar. Dan hebben ze even gezelligheid. En dan vertellen ook de ouderen iets over hun leven. Hun levenslessen. Die jeugdleiding is er dan bij.

Een klein voorbeeldje van gastvrijheid. Nou er zijn misschien andere manieren die wij kunnen toepassen. En kennen. Kennen we ze. Het een en ander heeft natuurlijk met elkaar te maken. Kennen we de schapen.

Maken we contact met ze. En laat ze meedoen. Geef ze echt verantwoordelijkheid. In de bedrijf. Weet je. Als ik er bij de voetbal zie. Mijn zoon zit op voetbal.

Hoeveel taken zal mogen gewoon doen. 11, 12, 13, 14. Hoe zal mee mogen doen met alles. Dat moet ook in de kerk. Natuurlijk moeten we kijken van welke verantwoordelijkheid.

Wat kunnen ze aan. Welke gave heeft de heren ze gekregen. Afhankelijk van de plek en positie. Kijk je ook of het een geestelijk leven is. Natuurlijk. Maar het streven is wel om ze in te zetten. In de gemeente.

Golven. Ik sluit af met deze quote. Een quote van Hope. Van Charles Hammond Spurgeon. Ik weet niet of u hem kent. Een Engelse opwekkingspredica. Hij heeft een boekje geschreven. Het gezin een rots in de wereld.

Ik vind het een heel mooi citaat. Soms kan ons de moed in de groene schoenen zinken. Misschien hebben we te maken met afdwalende tieners. Misschien wel in je eigen gezin.

Of zit je hier als groot ouder en denk je. Ja. Moet het eigenlijk. Mooi verhaal Job. Maar dit heeft mij ook heel erg bemoedigd. Het is met de kerk. Met de gemeente als met de zee. Iedere golf sterft.

Maar erachter is een andere golf. Soms lijkt het erop dat de golf zich meer terugtrekt dan vooruit gaat. Misschien zitten we wel in zo'n seizoen. Wat het daarop lijkt. Maar meestal rolt de volgende golf glorieus naar voren.

Zo moet het altijd zijn. En we moeten niet betreuren dat de golven sterven. Want de zee sterft niet. En de tij rukt nog steeds op. De gemeente van God sterft nooit. Want als we een voor een onze race beëindigen.

Ontspringen er anderen uit de eeuwige levende wortel. Zo wordt de gezegende opeenvolging van genade in de wereld in stand gehouden. Dat is mooi lieve broeders en zusters. De heren zorgen echt voor zijn kerk.

Echt voor zijn gemeente. Hij gaat door. Wij hebben onze verantwoordelijkheid. En ik denk echt dat we impact kunnen maken op onze jongeren. Op onze jeugd. Met dat kleine beetje wat wij hebben. Wat God wil zegenen.

Amen. Amen.